کنترل تهویه بر پایه حضور از حسگر دی‌اکسید کربن و حرکت با هم استفاده می‌کند

کنترل تهویه مطبوع بر پایه حضور از حسگرهای دی‌اکسید کربن و حرکت با هم استفاده می‌کند تا تهویه و دما تنها در جایی تنظیم شوند که فضا واقعاً اشغال شده است و تهویه ناحیه‌های خالی حذف شود، در حالی که حسگرهای نور روز سطح روشنایی را بدون تأثیر بر آسایش کاهش می‌دهند.

استفاده از هر دو نوع حسگر به‌جای یکی همان جزئیاتی است که این روش را کارآمد می‌کند، چون هر کدام به شکلی شکست می‌خورند که دیگری پوششش می‌دهد. حسگر حرکت افرادی را که ساکن نشسته‌اند از دست می‌دهد — اتاق جلسه‌ای پر از افراد نشسته ظرف چند دقیقه خالی خوانده می‌شود، و سامانه‌هایی که تنها به حرکت اعتماد کردند به قطع تهویه در اتاق‌های اشغال‌شده بدنام شدند. حسگر دی‌اکسید کربن دقیقاً همین حالت را می‌گیرد، چون اتاقی پر از آدم فارغ از میزان حرکت، دی‌اکسید کربن انباشته می‌کند.

دی‌اکسید کربن ضعف معکوسی دارد: با تأخیر عمل می‌کند. غلظت پس از ورود افراد زمان می‌برد تا بالا رود و پس از خروجشان زمان می‌برد تا پخش شود، پس سامانه‌ای که فقط بر آن تکیه کند در آغاز جلسه کم‌تهویه و پس از پایان آن پرتهویه عمل می‌کند. حرکت پیشرو است و دی‌اکسید کربن تأییدکننده.