سامانه کنترل قطار اروپا تنها ۱۰ درصد شبکه ریلی اصلی را پوشش می‌دهد

کمیسیون اروپا سومین برنامه کاری ERTMS را در ۲۳ فوریه ۲۰۲۶ منتشر کرد که هماهنگ‌کننده اروپایی ERTMS آن را تهیه کرده است. ارقام محوری آن هوشیارکننده‌اند. تا پایان سال ۲۰۲۴، سامانه کنترل قطار اروپا روی ۱۲٬۴۰۰ کیلومتر خط یعنی حدود ۱۰ درصد شبکه TEN-T مستقر شده بود، و تنها ۸۷۳۰ واگن — حدود ۱۹ درصد ناوگان ریلی اتحادیه — واحد روی‌قطاری ETCS داشتند.

این برنامه کاری اعلام می‌کند استقرار به شکل قابل توجهی عقب از برنامه است و از نظر ساختاری میان کشورهای عضو ناهموار، و خواستار شتاب گرفتن به سمت استقرار در مقیاس صنعتی برای رسیدن به اهداف مقررات TEN-T است. آن نقاط عطف برای شبکه اصلی سال ۲۰۳۰ و برای شبکه گسترده سال ۲۰۵۰ هستند. اقدامات اولویت‌دار نام‌برده شامل حکمرانی فرامرزی، تامین مالی پایدار و گذار از پروژه‌های منفرد به پیاده‌سازی در سطح شبکه است.

اگر این ارقام را به جای گزارش پیشرفت، سیگنال بازار بخوانیم، خلاف آنچه به نظر می‌رسند می‌گویند. نود درصد شبکه اصلی و هشتادویک درصد ناوگان تبدیل نشده‌اند، یعنی موج نوسازی — بالیزهای کنار خط، شمارنده‌های محور، رایانه‌های روی‌قطاری، و شبکه‌سازی صنعتی و توان و یکپارچه‌سازی تابلو پیرامون آنها — به طور غالب پیش رو است نه پشت سر.

چیز دیگری که این گزارش مشخص می‌کند این است که ریسک واقعا کجاست. فناوری قید ماجرا نیست؛ ETCS بالغ است و در چند کشور در مقیاس مستقر شده. قیدها حکمرانی فرامرزی، تامین مالی‌ای که از چرخه‌های بودجه ملی جان سالم به در ببرد، و گذار سازمانی از برخورد با هر خط به عنوان یک پروژه به برخورد با شبکه به عنوان یک پیاده‌سازی واحد است. برای یک تامین‌کننده این یعنی ریسک زمان‌بندی‌ای که باید برایش برنامه ریخت، تاخیر برنامه کشورهای عضو است نه آمادگی فنی — قراردادهایی که فرض می‌کنند یک اجرای ملی روی جدول زمانی منتشرشده‌اش می‌ماند به لحاظ تاریخی خوب پیر نشده‌اند.

برای هرکس که کار کنار خط انجام می‌دهد، محتوای عملی بی‌زرق‌وبرق است: محفظه‌هایی که بیست سال کنار ریل دوام بیاورند، توانی که تغذیه موجود آنجا را تحمل کند، دروازه‌هایی که بدون گرفتن خط قابل عیب‌یابی باشند، و مستنداتی که عمرشان از مهندسی که نوشته‌شان بیشتر باشد.