هفته نخست پس از بهرهبرداری
سامانهای که آزمون پذیرش را گذرانده، ثابت کرده در شرایطی که کسی نوشته بود کار میکند. هفته نخست جایی است که با شرایطی روبهرو میشود که کسی ننوشته بود.
آزمون پذیرش ثابت میکند سامانه آنچه را مشخصات میگوید در شرایطی که آزمون توصیفش کرده انجام میدهد. آغاز بهرهبرداری زمانی است که سامانه با شرایطی روبهرو میشود که کسی توصیفشان نکرده بود: شیفت شب، تعویض محصول، همان یک اپراتوری که کارها را جور دیگری میکند، آخر هفتهای که تیم شبکه تغییری در فایروال میراند.
مشخصا برای آن هفته برنامه بریزید. دنباله پروژه نیست، مرحلهای متمایز با کار خودش است، و «جمعه تمام میکنیم و دوشنبه پشتیبانی تحویل میگیرد» همان راهی است که سامانههای خوب در دو هفته نخستشان بدنام میشوند.
حاضر باشید. کسی از پروژه باید در سایت باشد، روی کف کارخانه، در شیفتهایی که اهمیت دارند — از جمله دستکم یک شیفت شب، چون شیفت شب جایی است که رویه ثبتنشده زندگی میکند و جایی که کسی برای پرسیدن سوالی به تامینکننده تلفن نمیزند. آنچه با ایستادن کنار یک اپراتور در هفته نخست میآموزید اطلاعاتی است که هیچ مقدار گزارشدهی بعدی تولیدش نمیکند، چون چیزهایی که مردم را آزار میدهند دقیقا همانهاییاند که پس از دو هفته دیگر ذکرشان نمیکنند و صرفا دورشان میزنند.
به جای شکایت، دنبال دور زدنها بگردید. شکایت آسان است؛ کسی میگوید صفحه اشتباه است. دور زدن خاموش است: مقداری که روی کاغذ نوشته میشود چون به عدد سامانه اعتماد نیست، گامی که پیش از دیدن سامانه انجام میشود، صفحه گسترده دومی که موازی نگه داشته میشود. هر دور زدن گزارش نقصی است که از ثبت شدن ناامید شده، و یافتنشان از هر نظرسنجی رضایتی بیشتر میارزد.
انتظار مسائل دادهای را پیش از مسائل کارکردی داشته باشید. منطق معمولا کار میکند؛ آزموده شده بود. آنچه آزموده نشده یک سال ورودی واقعی است — دستهای با کد جامانده، تگی که وقتی حسگر جدا میشود دقیقا صفر میخواند به جای رفتن به حالت خطا، ورودی اپراتوری که ویرگول دارد، شیفتی که در روزهای هفته ۶ صبح و شنبهها ۷ آغاز میشود. اینها در دو هفته نخست سر برمیآورند و شبیه خطای نرمافزاریاند. بیشترشان فرضهاییاند که با واقعیت روبهرو شدهاند.
یک فهرست دیدنی واحد نگه دارید. یک جا که هر مسئلهای در آن میرود، با مالک و وضعیت، دیدنی برای مشتری به اندازه تیم پروژه. برای یک هفته کار اداری به گوش میرسد و همان تفاوت تحویلی کنترلشده و زنجیرهای از تماسهای نیمهفراموششده است. همچنین در پایان به شما شاهد میدهد که سطح سروصدا پایین آمده — که تنها مبنای صادقانه برای گفتن اینکه سامانه پایدار است همان است.
در برابر وسوسه اصلاح فوری همه چیز مقاومت کنید. وسوسه هفته اول این است که چیزها را همانطور که پیش میآیند روی سامانه در حال کار تغییر دهید، چون تیم آنجاست و سریع است. دو هفته از این کار سامانهای میسازد که پیکربندی زندهاش نه با مستندات میخواند نه با محیط آزمون، و وقتی چیزی میشکند کسی نمیتواند بگوید چه چیزی کی عوض شد. تغییرها را دسته کنید، عامدانه اعمالشان کنید، ثبتشان کنید، و مسیر اضطراری را برای اضطرارهای واقعی نگه دارید.
سرانجام، معیارهای خروج را پیش از آغاز هفته و بهصورت نوشته تعیین کنید: چه چیزی باید درست باشد تا پروژه تحویل دهد. شمار مسائل باز زیر آستانهای، دورهای بدون رویداد درجهیک، امضای اپراتورها بر اینکه میتوانند برانندش، خواندن مستندات با سامانه ساختهشده. بدون آن، تحویل وقتی رخ میدهد که بودجه تیم پروژه تمام شود، که اصلا همان چیز نیست — و سازمان پشتیبانی سامانهای را به ارث میبرد که کسی تمامشده اعلامش نکرده.